Słownik pojęćchrześcijaństwo

Liturgia – znaczenie słowa i miejsce we wspólnocie religijnej

Liturgia to uporządkowana celebracja religijna wspólnoty. W chrześcijaństwie obejmuje więcej niż samą Mszę, a jej formy zależą od tradycji Kościoła.

Autor: Redakcja religie.plAktualizacja: 3 min czytania

Definicja w skrócie

Uporządkowany kult sprawowany przez wspólnotę religijną; w chrześcijaństwie celebracja wiary poprzez słowo, modlitwę, sakramenty oraz obrzędowe gesty i znaki.

Liturgia jest uporządkowaną celebracją religijną, w której wspólnota wyraża wiarę przez modlitwy, czytania, śpiew oraz obrzędowe czynności. W polskim języku termin najczęściej dotyczy chrześcijaństwa. Nie oznacza wyłącznie Mszy ani samego zestawu przepisów ceremonialnych. Obejmuje zarówno sprawowanie określonego obrzędu, jak i przyjęty sposób kultu właściwy danej tradycji.

Pochodzenie słowa i znaczenie wspólnoty

Greckie słowo leitourgia wiązało się ze służbą publiczną lub działaniem na rzecz wspólnoty. W chrześcijaństwie otrzymało znaczenie religijne. Katechizm Kościoła Katolickiego wyjaśnia liturgię jako udział ludu Bożego w dziele Boga. Jest to określona interpretacja teologiczna, która mówi więcej niż ogólna definicja uroczystego nabożeństwa.

Wspólnotowy charakter nie sprowadza się do liczby osób obecnych w świątyni. W katolickim rozumieniu liturgii celebracja należy do Kościoła, a nie do prywatnego repertuaru prowadzącego. Uczestnicy mają różne zadania, ale słuchanie, odpowiedzi, śpiew i milczenie także są formami udziału. Liturgii nie wyczerpują czynności duchownego obserwowane przez pozostałych.

Liturgia a Msza i nabożeństwo

Msza jest centralną celebracją eucharystyczną w łacińskiej tradycji katolickiej, lecz pojęcie liturgii ma szerszy zakres. Obejmuje również sprawowanie innych sakramentów oraz liturgię godzin, czyli modlitwę Kościoła rozłożoną na pory dnia. Nie każda celebracja liturgiczna jest więc Mszą i nie każda zawiera konsekrację eucharystyczną.

Słowo nabożeństwo bywa używane szeroko, lecz w katolickim rozróżnieniu nie wszystkie nabożeństwa należą do liturgii w ścisłym znaczeniu. Przykładem praktyki pobożnościowej jest różaniec. Sobór Watykański II zalecał, aby nabożeństwa pozostawały zgodne z liturgią i do niej prowadziły. Sam fakt wspólnej modlitwy w kościele nie zaciera tego rozróżnienia.

Słowo i działanie obrzędowe

Liturgia słowa skupia się na proklamacji tekstów biblijnych i odpowiedzi zgromadzenia. W katolickiej Mszy łączy się z liturgią eucharystyczną, tworząc jedną celebrację. Czytania nie są przypadkowym zestawem cytatów: ich dobór wynika z ksiąg liturgicznych, okresu roku i rodzaju obchodu. Homilia pomaga odnieść usłyszane słowo do wiary oraz życia wspólnoty.

Znaczenie mają także gesty, postawy ciała, światło, woda czy namaszczenie. Zależnie od obrzędu określone czynności mają własny sens religijny. Milczenie może służyć modlitwie i przyjęciu usłyszanych treści, a wspólny śpiew jednoczyć odpowiedź zgromadzenia. Wyjaśniając liturgię, trzeba zatem uwzględniać zarówno tekst, jak i to, co uczestnicy wykonują.

Boska Liturgia w prawosławiu

W prawosławiu nazwa Boska Liturgia odnosi się przede wszystkim do celebracji Eucharystii. Orthodox Church in America opisuje ją jako wspólne działanie Kościoła zgromadzonego na modlitwie, słuchaniu słowa i komunii z Chrystusem. To bardziej konkretne użycie terminu niż ogólne określenie wszystkich nabożeństw danej wspólnoty.

Powszechnie sprawowana jest liturgia nosząca imię świętego Jana Chryzostoma, a w określonych dniach liturgia świętego Bazylego Wielkiego. Nazwy te wskazują na tradycję ich ukształtowania; nie oznaczają, że cały współczesny przebieg został jednorazowo napisany przez daną osobę. Prawosławne życie modlitewne obejmuje ponadto między innymi nieszpory i jutrznię.

Różnorodność i granice pojęcia

Liturgia nie jest nazwą jednego niezmiennego sposobu modlitwy wszystkich chrześcijan. Obrzędy rozwijały się w różnych językach i środowiskach. Nawet w obrębie katolicyzmu istnieją odmienne tradycje liturgiczne. Soborowa konstytucja Sacrosanctum Concilium mówi o godności prawnie uznanych obrządków i nie sprowadza jedności Kościoła do całkowitej jednolitości form.

Termin bywa stosowany również w opisie kultu innych religii, na przykład liturgii synagogalnej. W takim użyciu oznacza uporządkowany przebieg modlitw i obrzędów, bez automatycznego przenoszenia chrześcijańskiej nauki o sakramentach. Zawsze warto dopowiedzieć, o liturgii której wspólnoty mowa oraz czy chodzi o cały porządek kultu, czy o konkretną celebrację.

Źródła

  1. Katechizm Kościoła Katolickiego 1066–1075: liturgia vatican.va
  2. Sobór Watykański II: Sacrosanctum Concilium vatican.va
  3. Orthodox Church in America: Boska Liturgia oca.org
  4. Benedykt XVI: katecheza o znaczeniu liturgii vatican.va
  5. Richard S Sarason: liturgia Jom Kipur reformjudaism.org
  6. Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego: struktura Mszy usccb.org

Teksty wyznaniowe objaśniają stanowisko konkretnej wspólnoty i nie są jedynym głosem całej tradycji.