Święta Klara z Asyżu zajmuje wyjątkowe miejsce w historii chrześcijaństwa jako jedna z najbardziej charyzmatycznych postaci średniowiecznego ruchu odnowy ewangelicznej. Jej życie, ściśle związane z osobą świętego Franciszka, stało się świadectwem radykalnego zaufania Bogu, umiłowania ubóstwa oraz duchowej wolności, która pociągała zarówno kobiety, jak i mężczyzn. Postać Klary ukazuje, że świętość nie jest ucieczką od świata, ale wezwaniem do przemiany samego serca i sposobu patrzenia na Boga, ludzi oraz rzeczywistość. W jej biografii spotykają się wrażliwość, odwaga i niezwykła konsekwencja, a przy tym głęboko kobiecy wymiar przeżywania wiary. W niniejszym artykule przybliżone zostaną najważniejsze wątki z życia świętej Klary, duchowość, którą przekazała Kościołowi, a także znaczenie jej świadectwa dla współczesnego chrześcijanina.
Asyż na przełomie epok i młodość Klary
Aby zrozumieć duchową drogę świętej Klary, warto najpierw przyjrzeć się miastu, w którym wzrastała. Asyż na przełomie XII i XIII wieku był miejscem dynamicznych przemian społecznych i religijnych. Rosnące znaczenie mieszczaństwa, rozwijający się handel, napięcia między arystokracją a ludem, a także nieustanne konflikty między stronnictwami politycznymi tworzyły atmosferę niepewności, ale i poszukiwania nowych dróg. W tym kontekście głos świętego Franciszka, wzywający do nawrócenia, prostoty i radykalnego naśladowania Chrystusa, brzmiał jak odpowiedź na pragnienia wielu serc.
Klara Favarone urodziła się w 1193 lub 1194 roku w rodzinie szlacheckiej. Jej dom zapewniał względne bezpieczeństwo materialne i wysoki status społeczny. Zgodnie z ówczesnymi zwyczajami, życie dziewczynki z rodu rycerskiego było z góry zaplanowane: korzystne małżeństwo, umocnienie pozycji rodu, życie pod opieką rodziny i w cieniu męskich decyzji. Jednak już od młodości Klara wykazywała głęboką wrażliwość religijną oraz serce zwrócone ku Bogu.
Tradycja podaje, że była szczególnie wrażliwa na los ubogich – nawet jako nastolatka przeznaczała część dóbr otrzymanych od rodziny na pomoc potrzebującym. Ten rys wrażliwości na ubóstwo okaże się później jednym z filarów jej duchowego wyboru. Istnieją przekazy, że już w very młodym wieku Klara praktykowała surowsze posty i modlitwy, niż wymagano od niej w domu. Widzimy więc osobę, która w świecie pełnym możliwości doczesnych zaczęła pragnąć czegoś zupełnie innego: głębszej relacji z Bogiem i życia zgodnego z Ewangelią.
Na kształtowanie duchowości Klary miało także wpływ środowisko kościelne Asyżu. Miasto, w którym głos świętego Franciszka stopniowo stawał się coraz bardziej słyszany, sprzyjało rodzeniu się pytań o sens bogactwa, pozycji i sławy. Młoda dziewczyna, słuchając kazań i obserwując życie franciszkanów, zaczęła wewnętrznie dojrzewać do decyzji, która w jej środowisku uchodziła za niemal niewyobrażalną – wyboru całkowitego poświęcenia się Bogu w drodze radykalnego ubóstwa.
Spotkanie ze świętym Franciszkiem i decyzja radykalna
Kluczowym momentem w życiu Klary było jej spotkanie ze świętym Franciszkiem z Asyżu. Franciszek, syn bogatego kupca, już wcześniej przeszedł dramatyczną przemianę, rezygnując z majątku i uznania, aby naśladować Chrystusa ubogiego i ukrzyżowanego. Jego przykład stawał się dla wielu ludzi duchową prowokacją. Głosił Ewangelię nie tyle uczonymi słowami, co stylem życia: prostotą, radością, miłością do stworzenia i bezwarunkową ufnością w Bożą Opatrzność.
Klara, słysząc o tym niezwykłym człowieku, postanowiła wysłuchać jego nauczania. Według przekazów, głos Franciszka trafił prosto do jej serca. Odkryła w nim potwierdzenie własnych intuicji: że życie w bogactwie niekoniecznie prowadzi do prawdziwego szczęścia, że Ewangelia jest wezwaniem do konkretnych czynów, a nie tylko do pobożnych myśli, i że Bóg pragnie ludzi, którzy zaufają Mu bez reszty.
Najbardziej spektakularnym wydarzeniem była ucieczka Klary z rodzinnego domu w nocy z Niedzieli Palmowej 1212 roku. Zamiast wkroczyć na przygotowaną drogę małżeńską i społeczną, zdecydowała się porzucić wszystko, by oddać się Bogu. Udała się do Porcjunkuli, małej kaplicy, która była duchowym sercem rodzącego się ruchu franciszkańskiego. Tam Franciszek przyjął ją, obciął jej włosy na znak porzucenia dawnego życia i przyjął śluby jej konsekracji.
Ten gest, symboliczny i radykalny, miał konsekwencje nie tylko osobiste, ale i społeczne. Kobieta z rodu szlacheckiego rezygnuje z posagu, pozycji i planów rodziny, wybierając drogę, którą wielu uważało za nierozsądną. Rodzina Klary, początkowo w szoku, próbowała ją namówić do powrotu, nawet siłą. Klara jednak z niezwykłą odwagą i determinacją trwała w swoim postanowieniu. Udało się jej także pociągnąć za sobą inne kobiety, w tym rodzoną siostrę Agnieszkę.
W ten sposób rodzi się wspólnota, która z czasem przekształci się w Zakon Ubogich Pań, znany później jako duchowa rodzina klarysek. Oparciem i opieką dla nowego zgromadzenia był Franciszek, który pomagał im w kształtowaniu sposobu życia zgodnego z ideałem ewangelicznego ubóstwa i modlitwy.
Powstanie Zakonu Ubogich Pań i jego wyjątkowość
Wspólnota, której przewodziła Klara, od początku wyróżniała się radykalizmem podejścia do ubóstwa i całkowitego zawierzenia Bogu. Podczas gdy wiele żeńskich zgromadzeń zakonnych w tamtym czasie posiadało swoje posiadłości, dochody i zabezpieczenia materialne, Klara pragnęła, aby jej siostry żyły bez własności, polegając jedynie na Bożej Opatrzności. W tym duchu sformułowała swój ideał, określany jako privilegium ubóstwa, czyli szczególny przywilej życia bez posiadania dóbr.
Klasztor świętego Damiana pod Asyżem, gdzie zamieszkały Klara i jej towarzyszki, stał się miejscem intensywnej modlitwy, milczenia, pracy i braterskiej miłości. Życie wewnątrz murów klasztornych nie było jednak ucieczką od świata, ale duchową służbą Kościołowi i światu. Siostry, pozostając klauzurowe, obejmowały modlitwą sprawy Kościoła, papieży, biskupów, królów i ludzi prostych. Łaska, o którą błagały, miała spływać na wszystkich wierzących, także tych, którzy nigdy nie przekroczyli progów ich klasztoru.
Charakterystycznym rysem zakonu założonego przez Klarę było połączenie kontemplacji z pokorną pracą własnych rąk. Siostry wytwarzały proste przedmioty, tkały, szyły, przygotowywały potrzebne rzeczy, nie dla zysku, ale jako wyraz uczestnictwa w codziennym trudzie ludzkości. Ich posiłki były skromne, odzież uboga, a warunki materialne dalekie od wygody. Ten styl życia podyktowany był nie pogardą dla świata, ale pragnieniem naśladowania Jezusa, który stał się ubogim.
Rozwój Zakonu Ubogich Pań nie był wolny od napięć i trudności. Kościół hierarchiczny, choć życzliwy wobec świętości Klary i jej sióstr, z pewną ostrożnością odnosił się do tak skrajnego ubóstwa. Władze kościelne chciały zapewnić klasztorom przynajmniej minimalne zabezpieczenie materialne, co wydawało się rozsądne i odpowiedzialne. Klara jednak nie ustępowała w swojej wizji – broniła prawa do życia bez posiadania, powołując się na przykład samego Chrystusa i inspirację świętego Franciszka.
Przez wiele lat prowadziła więc intensywny dialog z papieżami i dostojnikami kościelnymi, aby zatwierdzono rodzinę zakonną, którą tworzyła, wraz z jej specyficzną regułą. Ten proces pokazuje, jak wielką wewnętrzną siłę i autorytet duchowy miała Klara. Choć formalnie była mniszką przebywającą za klauzurą, w rzeczywistości odgrywała ważną rolę w kształtowaniu duchowości i prawa zakonnego swojej epoki.
Duchowość świętej Klary – ubóstwo, pokora i kontemplacja
Najgłębszym wymiarem życia świętej Klary jest jej duchowość, którą można streścić jako drogę całkowitego oddania się Bogu poprzez ubóstwo, pokorę i modlitwę kontemplacyjną. Ubóstwo, w rozumieniu Klary, nie jest jedynie rezygnacją z dóbr materialnych. To przede wszystkim postawa serca, które nie przywiązuje się do własnej woli, ambicji czy poczucia znaczenia. Ubogi w duchu to ten, kto wszystko otrzymuje z rąk Boga i niczego nie chce zatrzymać tylko dla siebie.
Dla Klary ubóstwo staje się przestrzenią wolności. Kto nie jest obciążony troską o rzeczy materialne i własną pozycję, ten może kochać bardziej, ufać głębiej i oddać się Bogu całym sercem. W tym sensie jej wybór był także konkretną odpowiedzią na napięcia społeczne jej czasów, w których pogoń za bogactwem i pozycją prowadziła do konfliktów i niesprawiedliwości. Klara pokazuje alternatywną drogę – drogę prostoty, dzielenia się i zaufania.
Drugim filarem jej duchowości jest pokora. Święta Klara nie szukała rozgłosu ani uznania; często starała się pozostawać w cieniu, nawet gdy ludzie zaczęli postrzegać ją jako osobę świętą. Pokora w jej wydaniu nie była jednak fałszywą skromnością, lecz prawdą o sobie: świadomością własnych ograniczeń i jednoczesnym zaufaniem do Bożej łaski. Pokora pozwalała jej przyjmować cierpienia, choroby i niezrozumienie bez buntu, lecz z powierzaniem ich Bogu.
Trzecim kluczowym elementem jest kontemplacja, czyli trwanie w obecności Boga w ciszy i miłości. Klara spędzała długie godziny na modlitwie, rozważając życie Chrystusa, szczególnie Jego mękę i krzyż. W Chrystusie ukrzyżowanym odnajdowała zarówno mądrość, jak i siłę do codziennego zmagania się z trudnościami. Jej modlitwa nie była oderwana od rzeczywistości; przeciwnie, w głębokim skupieniu zanosiła do Boga sprawy świata, Kościoła i bliźnich.
Pisma świętej Klary, choć nieliczne, odsłaniają jej wrażliwe i głęboko teologiczne serce. Szczególnie znane są listy do świętej Agnieszki z Pragi, w których Klara zachęca młodą królewnę do wytrwania w powołaniu i kontemplowania Chrystusa jak w zwierciadle. Zachęca, aby patrzeć na Niego, rozważać Jego piękno, naśladować Jego pokorę i miłość. Ten motyw spojrzenia – patrzenia na Jezusa i przemiany przez to spojrzenie – jest jednym z najpiękniejszych elementów jej duchowości.
Relacja ze świętym Franciszkiem – współbrzmienie charyzmatów
Życie i powołanie świętej Klary są nierozerwalnie związane z osobą świętego Franciszka. Ich relacja była głęboko duchowa, oparta na wzajemnym szacunku, przyjaźni w Bogu i wspólnym pragnieniu naśladowania Chrystusa. Klara widziała w Franciszku przewodnika na swojej drodze wiary, ale równocześnie sama stawała się dla niego świadectwem wierności, odwagi i wytrwałości.
Franciszek, zakładając wspólnotę braci mniejszych, pragnął odnowić Kościół poprzez powrót do prostoty Ewangelii. Klara, tworząc wspólnotę Ubogich Pań, uzupełniała ten charyzmat o głęboko kontemplacyjny wymiar. Można powiedzieć, że ich misje były niczym dwa skrzydła tego samego ruchu: bracia wędrowali, głosząc Ewangelię słowem i czynem, podczas gdy siostry trwały w modlitwie, wspierając ich duchowo.
Tradycja przekazuje, że Franciszek często zwracał się do Klary po radę i modlitwę, szczególnie w momentach trudnych decyzji. To pokazuje, że choć społecznie kobiety miały wówczas ograniczony wpływ na życie publiczne, w wymiarze duchowym potrafiły być źródłem inspiracji i wsparcia dla wielkich reformatorów. Klara nie przejmowała roli przywódcy ruchu franciszkańskiego, ale swoją cichą wiernością pomagała utrzymać pierwotny radykalizm ewangeliczny.
Jednym z najbardziej znanych wydarzeń ukazujących duchową więź między Klarą a Franciszkiem jest chwila, gdy święty, ciężko chory, przybył do klasztoru świętego Damiana. Według przekazów, wspólnotę ogarnęła ogromna radość, a Franciszek i Klara rozważali razem dzieła Boże. Choć dzieliły ich mury klauzury, łączyła ich ta sama miłość do Jezusa, tego samego, którego nazywali swoim bratem, Panem i Oblubieńcem duszy.
Po śmierci Franciszka to właśnie Klara stała się jedną z najwierniejszych strażniczek jego duchowego dziedzictwa. Broniła ideału ubóstwa, który był sercem jego przesłania, i dbała o to, aby wspólnota sióstr żyła zgodnie z tym, co razem wybrali. W ten sposób ich relacja, rozpoczęta jako spotkanie mistrza i uczennicy, przerodziła się w głęboką jedność charyzmatów, służących Kościołowi.
Cuda i opieka nad klasztorem – duchowa moc wiary
Życie świętej Klary obfitowało w wydarzenia, które tradycja chrześcijańska uznaje za cudowne znaki Bożej interwencji. Jednym z najbardziej znanych epizodów jest obrona klasztoru świętego Damiana przed najazdem wojsk. Gdy żołnierze, według przekazu Saracenów, zbliżali się do klasztoru, by go splądrować, Klara, choć chora, udała się do kaplicy i poprosiła, aby przyniesiono przed nią Najświętszy Sakrament.
Trwając na modlitwie przed eucharystią, błagała Chrystusa o ocalenie swoich sióstr i całego domu zakonnego. Tradycja mówi, że napastnicy, dotąd zdeterminowani, nagle zostali ogarnięci lękiem i zrezygnowali z ataku, cofając się bez walki. Dla sióstr był to znak niezwykłej mocy modlitwy i obecności Boga, który broni swoich ubogich.
Innym symbolem duchowej mocy Klary jest opowieść o rozmnożeniu chleba. Gdy w klasztorze zabrakło żywności, a liczba sióstr i ubogich, którzy prosili o wsparcie, ciągle rosła, Klara zwróciła się do Boga z ufnością. Niewielka ilość chleba miała w cudowny sposób wystarczyć, by nakarmić wszystkich potrzebujących. Te opowieści podkreślają związek między jej radykalnym ubóstwem a zaufaniem w Bożą opiekę.
Dla chrześcijańskiej pobożności ważne są też świadectwa o jej darze pocieszenia i uzdrowienia duchowego. Ludzie, którzy kontaktowali się z Klarą, prosili ją o modlitwę w różnych intencjach: o pokój w rodzinach, zdrowie, nawrócenie bliskich. Choć sama żyła za klauzurą, jej modlitwa przekraczała mury klasztoru, dotykając serc wielu osób. W ten sposób święta Klara ukazuje, że autentyczne życie modlitwy ma zawsze wymiar misyjny, nawet gdy nie wiąże się z fizycznym przemieszczaniem się.
Reguła świętej Klary i walka o ideał ubóstwa
Jednym z największych dzieł Klary, obok założenia wspólnoty zakonnej, jest napisana przez nią reguła życia dla sióstr. Reguła ta, zatwierdzona ostatecznie przez papieża Innocentego IV w 1253 roku, niedługo przed śmiercią świętej, stanowi pierwszą w historii Kościoła regułę zakonną dla kobiet napisaną przez samą kobietę. To wydarzenie ma ogromne znaczenie nie tylko duchowe, ale i historyczne.
W regule Klara precyzyjnie określa sposób życia, jaki mają prowadzić jej siostry: życie w czystości, posłuszeństwie i bezwarunkowym ubóstwie, we wspólnocie, pod opieką Kościoła. Szczególnie mocno podkreśla rezygnację z posiadania wszelkich własności, zarówno prywatnych, jak i wspólnotowych. Klasztor miał nie gromadzić bogactw, lecz żyć z pracy rąk i jałmużny, całkowicie ufając Bożej dobroci.
Droga do zatwierdzenia tej reguły była jednak długa i trudna. Zarówno wcześniejsi papieże, jak Grzegorz IX, jak i inni dostojnicy Kościoła proponowali Klarze złagodzenie tego radykalnego podejścia. Uważali, że pewien poziom zabezpieczenia materialnego jest konieczny dla stabilności wspólnoty. Klara pozostała jednak niezłomna, prosząc zamiast tego o specjalny przywilej ubóstwa – prawo do nieposiadania.
Ta postawa może dziś zaskakiwać: wielu ludzi współczesnych dąży do zabezpieczenia się na każdą ewentualność, odkładania, ubezpieczania, budowania planów rezerwowych. Klara idzie w zupełnie przeciwnym kierunku. Dla niej prawdziwym zabezpieczeniem jest Bóg sam. To nie znaczy, że zachęca do lekkomyślności, ale do takiej wolności serca, która nie opiera się na gromadzeniu dóbr, lecz na miłości i zawierzeniu.
Zatwierdzona reguła świętej Klary stała się fundamentem życia klarysek na całym świecie. Jej duch, choć sformułowany w realiach XIII wieku, pozostaje żywy: to duch ewangelicznej prostoty, solidarności z ubogimi, wspólnoty i pokornej modlitwy. W ten sposób Klara nie tylko założyła zakon, ale wpisała w historię Kościoła kobiecy głos, który domaga się wierności Ewangelii aż po najdalsze konsekwencje.
Choroba, ostatnie lata i śmierć świętej Klary
Ostatnie lata życia Klary były naznaczone cierpieniem fizycznym i coraz większą słabością. Przez długi czas zmagała się z ciężką chorobą, która przykuwała ją do łóżka. Mimo to nie przestała być duchowym sercem wspólnoty. Siostry przychodziły do niej po radę, pocieszenie, prosiły o modlitwę. Jej cierpienie, przeżywane w zjednoczeniu z męką Chrystusa, stawało się dla nich szkołą zaufania i nadziei.
W tych latach jeszcze wyraźniej ujawniła się głębia jej życia wewnętrznego. Klara nie buntowała się przeciwko chorobie, lecz przyjmowała ją jako część tajemnicy powołania. Dla niej cierpienie nie było karą, lecz sposobem uczestnictwa w zbawczej miłości Chrystusa. Jednocześnie nie traciła delikatności serca wobec innych: troszczyła się o siostry, kierowała wspólnotą z wielką mądrością i łagodnością.
Święta Klara zmarła 11 sierpnia 1253 roku, kilka dni po tym, jak papież zatwierdził jej regułę. Można powiedzieć, że Bóg pozwolił jej ujrzeć owoc wieloletniej walki o wierność ideałowi ubóstwa, zanim odwołał ją do siebie. Jej śmierć, przyjęta w atmosferze modlitwy i pokoju, stała się dla sióstr momentem bólu, ale też wdzięczności za dar tak niezwykłej matki i przewodniczki duchowej.
W krótkim czasie po śmierci Klary Kościół rozpoczął proces uznania jej świętości. Już w 1255 roku papież Aleksander IV ogłosił ją świętą, co pokazuje, jak wielkie wrażenie wywarło jej życie na współczesnych. Kult świętej Klary zaczął się szybko rozprzestrzeniać, a wspólnoty klarysek zakładały klasztory w różnych regionach Europy, niosąc dalej jej charyzmat.
Święta Klara a rola kobiety w Kościele
Postać świętej Klary rzuca ważne światło na miejsce kobiety w Kościele i historii zbawienia. W epoce, gdy role społeczne kobiet były ograniczone, a ich wpływ na życie publiczne minimalny, Klara ukazała, że kobieta może być twórczą siłą duchową, reformatorką i autorką własnej wizji życia ewangelicznego. Nie robiła tego przez bunt wobec Kościoła, lecz poprzez głęboką wierność jego nauczaniu i zaufanie do pasterzy, z którymi prowadziła szczery dialog.
Jej przykład przeczy stereotypowi, jakoby duchowa wielkość była zarezerwowana głównie dla mężczyzn – kapłanów, teologów, kaznodziejów. Klara, żyjąc za klauzurą, oddziałuje na Kościół na wiele wieków, nie wygłaszając wielkich przemówień, lecz pisząc regułę, listy i przede wszystkim dając świadectwo życia. To pokazuje, że prawdziwy wpływ rodzi się z głębi serca zjednoczonego z Bogiem.
Współczesne refleksje teologiczne często przywołują Klarę jako przykład kobiecej kreatywności duchowej. Jej duchowość nie jest prostą kopią duchowości świętego Franciszka, ale twórczym rozwinięciem tego samego źródła – Ewangelii. Wnosi własny akcent: kontemplacyjny, pełen czułości wobec Chrystusa, skupiony na obrazie Oblubieńca i na tajemnicy duchowego piękna. Ta wrażliwość wnosi do Kościoła coś niepowtarzalnego.
Widzimy również, jak ważna jest w jej życiu odpowiedzialność za wspólnotę. Klara nie jest samotną mistyczką odciętą od innych. Jest przeoryszą, matką sióstr, która podejmuje konkretne decyzje, rozwiązuje problemy, kieruje życiem codziennym klasztoru. Jej autorytet opiera się nie na stanowisku, lecz na świętości i mądrości. W ten sposób ukazuje podstawowy wymiar chrześcijańskiego przywództwa: służbę, a nie panowanie.
Święta Klara – patronka mediów i współczesne inspiracje
W XX wieku święta Klara została ogłoszona przez papieża Piusa XII patronką telewizji i mediów. Inspiracją do tego wyboru stała się tradycyjna opowieść o tym, że gdy choroba uniemożliwiła jej uczestnictwo we Mszy świętej, Bóg w cudowny sposób ukazał jej na ścianie celi obraz liturgii, jakby oglądała ją na odległość. Ten dawny przekaz nabrał nowego znaczenia w epoce nowoczesnych środków przekazu, gdy obraz i dźwięk przenoszą się na wielkie odległości.
Współczesny świat, zdominowany przez technologię, informację i szybkie tempo życia, może odnaleźć w Klarze wyjątkową orędowniczkę. Jako patronka mediów przypomina, że środki komunikacji powinny służyć prawdzie, dobru i godności człowieka. Jej życie, przeniknięte ciszą i modlitwą, staje się kontrapunktem dla nadmiaru bodźców, z jakimi dziś mamy do czynienia. Pokazuje wartość milczenia, skupienia, głębokiej refleksji, które są niezbędne, aby człowiek nie utonął w powierzchowności.
Chrześcijanie różnych epok odnajdywali w Klarze przewodniczkę na drodze zaufania Bogu. W czasach niepewności ekonomicznej jej radykalne ubóstwo może inspirować do odkrywania, że wartość człowieka nie zależy od ilości posiadanych dóbr. W świecie napięć społecznych i politycznych jej postawa pokoju i zaufania podpowiada, że prawdziwa siła rodzi się z wewnętrznej wolności i zjednoczenia z Bogiem.
Dla osób poszukujących swojego powołania, zarówno świeckich, jak i zakonnych, święta Klara jest świadectwem odwagi pójścia pod prąd oczekiwaniom otoczenia. Nie bała się sprzeciwić planom rodziny, nie uległa presji społecznej, lecz wsłuchiwała się w to, co Bóg zapisuje w sercu. Pokazuje, że naśladowanie Chrystusa wymaga nieraz trudnych decyzji, ale ostatecznie prowadzi do radości głębszej niż ta, jaką daje świat.
Znaczenie świętej Klary dla duchowości franciszkańskiej
Duchowość franciszkańska, rozwinięta z inspiracji świętego Franciszka, obejmuje szeroką gamę wspólnot i tradycji, wśród których szczególne miejsce zajmuje nurt klaryski. Bez świętej Klary wizja franciszkanizmu byłaby niepełna. To ona wprowadza do tej duchowej rodziny szczególne umiłowanie kontemplacji, ciszy i wewnętrznej głębi.
Franciszkańska radość, prostota i miłość do stworzenia znajdują w niej swoje zakorzenienie w modlitwie oraz w spojrzeniu na Chrystusa jako na Oblubieńca duszy. Jej listy, zwłaszcza te skierowane do Agnieszki z Pragi, ukazują duchowość bardzo osobistą, pełną zachwytu nad pięknem Boga. Klara zachęca, by w Chrystusie odnaleźć lustro, w którym człowiek widzi swoją prawdziwą godność i powołanie do świętości.
Wspólnoty klarysek, rozsiane po świecie, kontynuują jej dzieło, trwając na modlitwie w sercu Kościoła. Ich cichy styl życia może się wydawać mało widoczny w porównaniu z aktywnością duszpasterską wielu innych zgromadzeń. A jednak, w perspektywie wiary, ich obecność jest jak ukryte źródło, z którego czerpie cała wspólnota wierzących. Święta Klara uczy, że Kościół oddycha dwoma płucami: działaniem i kontemplacją, a oba są niezbędne.
W duchowości franciszkańskiej centralne miejsce zajmuje tajemnica Wcielenia – Bóg, który staje się człowiekiem, ubogim i bliskim. Klara przeżywa tę tajemnicę z niezwykłą intensywnością. Jej miłość do eucharystii i do kontemplacji żłóbka oraz krzyża ukazuje spójność całej drogi: od betlejemskiej prostoty po kalwaryjską ofiarę. To właśnie w tej perspektywie jej ubóstwo, pokora i cierpienie nabierają najgłębszego sensu.
Dziedzictwo świętej Klary we współczesnym świecie
Choć od śmierci świętej Klary minęły wieki, jej dziedzictwo pozostaje żywe i aktualne. W wielu miastach świata istnieją klasztory klarysek, które w ciszy modlitwy i prostocie życia wprowadzają w codzienność ideał, który Klara z taką pasją głosiła swoim przykładem. Dla ludzi poszukujących głębszej duchowości, jej postać staje się inspiracją do ponownego odkrycia wartości takie jak prostota, zaufanie i obecność Boża w codzienności.
W społeczeństwach konsumpcyjnych, gdzie sukces mierzy się często bogactwem i popularnością, święta Klara proponuje inną miarę: wierność sumieniu, zdolność do dzielenia się, solidarność z ubogimi. Nie nawołuje do potępienia świata, ale do przemiany serca, która sprawia, że rzeczy materialne przestają panować nad człowiekiem, a stają się narzędziem dobra. Jej życie jest zaproszeniem do tego, by postawić Boga w centrum, a nie na marginesie egzystencji.
W kontekście współczesnych kryzysów – ekonomicznych, ekologicznych, społecznych – duchowość świętej Klary i franciszkańska wizja prostoty mogą pomóc w odkryciu bardziej zrównoważonego stylu życia. Umiar, zdolność zadowolenia się mniejszą ilością rzeczy, troska o relacje i wspólnotę, wrażliwość na przyrodę – to wszystko znajduje głębokie uzasadnienie w jej spojrzeniu na świat jako dar Boży, który ma być przyjęty z wdzięcznością, a nie z chciwością.
Święta Klara z Asyżu, choć żyła w średniowieczu, przemawia więc z niezwykłą aktualnością. Jej życie pokazuje, że radykalizm Ewangelii nie jest zarezerwowany dla nielicznych wybrańców, lecz jest propozycją dla wszystkich, którzy pragną żyć w prawdzie, wolności i miłości. Jej świadectwo, zakorzenione głęboko w tajemnicy Chrystusa, pozostaje trwałym światłem na drodze Kościoła i każdego, kto szuka sensu w świecie pełnym sprzeczności.
